Tijdens de meivakantie verbleef ik met mijn gezin een week op camping Nommerlayen in Luxemburg. Via een collega van mijn zus aangeraden, omdat er zoveel te doen was voor oudere kinderen. En wij als volwassenen waren meteen enthousiast toen we in de eerste regel van de homepagina zag dat de camping direct is ‘gelegen aan het prachtige wandelgebied Nommerlayen’.

Terwijl elk vorig vakantie-idee als ‘saaaaaaaai’ werd afgeserveerd door onze kinderen, werd dit enthousiast ontvangen. Dus we aarzelden niet lang om te boeken. En inderdaad, de vakantie stelde ons niet teleur. De kinderen hadden er het erg naar hun zin en het naastgelegen natuurgebied met grillige zandsteenrotsen was betoverend mooi.

Maar achteraf miste ik toch wat. Meestal verdiep ik me lang van te voren in de vakantiebestemming, en de verhalen die erover de ronde gaan, maar die tijd was er nu niet. En al wandelend kwamen we van alles tegen, dat vragen opriep. Waarvan ik achteraf denk: jammer dat ik dat niet van te voren wist.

verhaalnommerlayenBij het inchecken op de camping kregen we een uitgebreide informatiebrochure van de camping mee. Daarin stonden allerlei tips voor uitjes. Ook een kaartje met de wandelingen ontbrak niet. En er stond een korte beschrijving van de geschiedenis van het gebied in. Wat wil je nog meer, zou je denken……

hexengang-magie-bij-het-wanIn de beschrijving van de geschiedenis stond bijvoorbeeld dat hexengang-magie2de Kelten de zandsteenrotsen al gebruikten als fort. Achteraf lees ik op internet dat één van de prachtige wandelingen die we daar hebben gedaan, pal langs het fort liep. Maar we hebben niks gezien, wisten ook niet dat er iets te zien viel. Misschien is men bang dat dit illegale schatgravers aantrekt?
Toch denk ik dat er achter dit Keltisch fort een mooi verhaal schuilgaat. Ik had het in elk geval willen zien. En iets meer willen weten over de Kelten, want ik heb vroeger op school blijkbaar niet zo opgelet bij geschiedenis.

Maar nu, als ik die plek ben geweest waar ruim tweeduizend jaar geleden deze Kelten leefden en vochten, begin ik me ervoor te interesseren. En op internet lees ik verder dat de Kelten een echte natuurgodsdienst hadden, waarbij ze bepaalde plekken in de natuur en bomen heilig verklaarden. Ook was hekserij heel gewoon.

hexeleeverhaalDat verklaart misschien wel de naam van andere bijzondere plekken op onze wandelroute: ergens stond ‘Hexelee’ op de rots, en weer ergens anders  ‘Hexegang’ geverfd. Over het hoe en waarom blijven we gissen. Is het gewoon een sprookjesachtige plek, zijn er vroeger spannende verhalen verteld over een boze heks die een rots doormidden sloeg, of was het een heilige plek van de Kelten……

Wie zal het zeggen? Het is in elk geval duidelijk dat je in dit gebied maar weinig nodig hebt, om betoverd te worden. Dat beetje extra, dat had ik er nog graag bij gehad. We komen zeker nog een keer terug!.