De afgelopen weken heb ik een belronde gemaakt langs klanten die een Quick Scan hebben laten uitvoeren. Opvallend vaak hoorde ik deze klanten verzuchten: de tegenwoordige mens heeft nergens meer tijd voor, twee uur voor een activiteit is eigenlijk al te veel, laat staan een hele dag. Het liefst willen ze alles in anderhalf uur proppen.

Ook om me heen zie ik dat mensen hun vrije tijd en vakanties vaak vol plannen, zodat zij gehaast van de ene leuke activiteit naar de andere belevenis rennen.

Is het zo dat de moderne mens steeds sneller gaat leven, ook op vakantie en tijdens een dagje uit? Of is het een gevoel van alle tijden, omdat iedereen (misschien als hij ouder wordt) een nostalgisch verlangen heeft naar tijden waarin het allemaal nog overzichtelijk was?

Ik weet het niet. Het liedje ‘Opzij’  van Herman van Veen stamt ook al uit 1979, Toontje Lager had begin jaren tachtig haar eigen variant met ‘Zoveel te doen’  en het begrip ‘onthaasten’ stamt ook al weer uit 1996, de tijd dat het internet nog in haar kinderschoenen stond en de Social Media nog uitgevonden moesten worden.

Menschen unterwegs im Einkaufsstress

© Fotolia/Christian Müller

Aan de andere kant:  mijn partner en zoon hebben laatst een serie oude James Bond-films zitten kijken. Wat me opviel als ik een stukje meekeek: soms gebeurde er gewoon hele minuten lang niets. Dat was ik niet meer gewend! .

Tijd voor wat onderzoek. In 1997 en in 2007 is door twee psychologen (respectievelijk de Amerikaanse Robert Levine en de Britse Richard Wiseman) de loopsnelheid van mensen in steden onderzocht.

In het onderzoek van 1997 bleken mensen in West-Europese steden het hoogste tempo te hebben, in de Latijns-Amerikaanse liepen ze het traagst. Hoe meer industrialisatie en individualisme, hoe hoger het looptempo, was de conclusie.

Tien jaar later waren er ook dit soort verschillen, maar bleek ook dat de gemiddelde snelheid wereldwijd gezien met 10 procent was gestegen, een indicatie dat overal ter wereld het levenstempo hoger was geworden.

Het verschil was het grootst in Singapore, waar mensen 30% sneller waren gaan lopen in die tien jaar. Singapore bleek de stad waar het snelst gelopen wordt. Utrecht stond op nummer 9 (kijk hier voor meer info en een leuk testje om te kijken hoe gehaast u zelf bent).

Dat laatste onderzoek was alweer van 2007. Ik denk dat sindsdien de ontwikkelingen met smartphones en Social Media hier nog een schepje bovenop hebben gedaan en nog doen. Veel mensen zijn continue met één oog op hun smartphone gericht, die voortdurend bliebjes en piepjes uitzendt, telkens klaar om als het nodig is te reageren.

Ook , en misschien juist ook, tijdens hun vakantie. Een campingeigenaar vertelde me dat er beter een dag geen stromend water kan zijn, dan een dag geen WIFI.

Maar wat moet u nu met die gehaaste gasten? Hoe kunt u daar op inspelen? Ik denk dat het op twee manieren kan. Ten eerste kunt u inspelen op zijn jachtige gevoel: biedt kortdurende activiteiten aan die in het drukke schema passen. Of help hen te kiezen door een Bucket List aan te bieden met de dingen die hij/zij zeker moet hebben gedaan als hij bij u is.

Hiking boots with flowers in nature

© Fotolia/ Edler von Rabenstein

Aan de andere kant kunt u juist activiteiten en voorzieningen aanbieden om die gehaaste gast tot rust te brengen. Wat denkt u van wandelen als wellness? Het rustige ritme van het platteland? Jezelf ontdekken in de natuur?  Of juist een WIFI-vrije camping om weer te praten met je gezinsleden? Of bewust geen TV op de hotelkamer (ik ken een hotel in Oostenrijk die dit als extra service  aanbiedt)?

Een bijkomend argument voor de gehaaste gast kan zijn: omdat u in Nederland zit, is de reistijd beperkt. Dat bespaart tijd (en stress). Dat moet de gehaaste gast toch aanspreken!

Wat zijn uw ideeën en ervaringen met de gehaaste gast? Ik hoor het graag! Wilt u uw reactie schrijven in het kopje  ‘geef uw reactie’ onder dit artikel? Dan kunt u anderen ook inspireren! Alvast bedankt. Ik ben benieuwd!

PS toen ik zocht naar een opname van Opzij van Herman van Veen vond ik ook deze opname uit 2014. En het bizarre is, dat het tempo van het liedje zowat twee keer zo hoog ligt als het origineel uit  1979.