Veel campings en parken hebben geen goed overzicht van leuke uitjes en routes die hun gasten kunnen doen. Natuurlijk bieden ze wel een fietsknooppuntenkaart aan, en misschien ook wel een wandelkaart, en staat er het bekende folderrek met uitjes in de wijde omgeving, maar daar blijft het vaak bij.

Stel dat je wel weet wat het allerleukste is voor jouw gast, dan kan je dat gericht aanraden. En hebben je gasten een leukere vakantie.

Dat is het idee achter een inventarisatie van routes en pareltjes. Hier lees je daar meer over. Vorige week was ik te gast op de Ardoer-camping De Pekelinge in Zeeland voor zo’n inventarisatie. In dit blog geef ik je een kijkje achter de schermen.

Geen goed overzicht van het aanbod

De gasten van De Pekelinge komen in eerste instantie voor de kust, maar er is hier zo veel meer te beleven, vertelt  Pasal Dreijer, assistent-beheerder op De Pekelinge. ,,We hebben wel een fietsknooppuntenkaart,  en allerlei foldertjes, maar we hebben zelf geen echt overzicht van het aanbod, en ook geen tijd om het uit te zoeken.”

De belangrijkste doelgroep voor De Pekelinge is het actieve gezin met kinderen van 4-12 jaar. Hoewel op de camping zelf al behoorlijk wat activiteiten worden georganiseerd, wil De Pekelinge hen ook helpen om buiten de camping meer te beleven.

Een beetje saai….

Thuis had ik al uren googlend doorgebracht met als resultaat indrukwekkende lijst van wandel- en fietsroutes en uitstapjes.  En bij de receptie nam ik een dikke stapel folders en gidsjes mee. Nu ging ik dat ‘in het echt’ bekijken.

Ik begon bij het duingebied De Oranjezon, op een paar kilometer afstand van de camping. Er lopen daar 5 paaltjeswandelingen, waarvan ik er 3 heb gedaan. Eerlijk gezegd vond ik de routes nogal saai, je loopt soms een paar kilometer  langs een kanaal, zonder dat er echt iets te zien is.

Net toen ik me echt begon te vervelen,  sprongen er twee reeën uit de bosjes. Later nog meer en ook een paar damherten. Maar met kinderen loop je niet zwijgend door de duinen, die maken hoe dan ook lawaai. Dus dan is je kans op een hert of ree toch aanzienlijk kleiner.

Kortom, de lange routes vond ik niet aanbevelingswaardig voor jonge gezinnen. Misschien is de uitkijktoren nog een aanrader. Je hoeft er niet lang voor te lopen en het is grappig om net boven de toppen van de dennen om je heen te kunnen kijken. In de verte zie je de zee, die dichterbij is dan je denkt.

Verrassend natuurmuseum

De volgende dag ging ik naar het Natuurmuseum Terra Maris. Vaak zijn dit soort musea nogal amateuristisch en kneuterig van opzet, maar Terra Maris niet. Met een mooie expositie met veel maquettes die tot de verbeelding spreken. Je krijgt op een leuke manier een goed beeld van de eeuwenlange strijd tegen het water hier in Zeeland.

Daarna heb ik een natuurontdekkingstocht gedaan. Weer was ik een beetje sceptisch omdat ik vroeger veel van dit soort tochten en paden heb afgelopen, en het meestal niet zo veel voorstelde.

Maar ook nu moet ik mijn mening bijstellen. De ontdekkingstocht slingert door de voormalige kasteeltuinen, waar allerlei landschappen van Zeeland zijn nagemaakt. En aldoor op de achtergrond de stoere torens van het kasteel.

Kinderen mogen van alles doen: met een schepnetje waterdiertjes vangen, kruiden ruiken en meekrap uit de grond halen. Verder is er een nagebouwd houten motte-kasteel dat natuurlijk tot de verbeelding spreekt.

Ook de drie paaltjeswandelingen in dit gebied testte ik uit. Ook nu weer waren er lange recht stukken bij, waardoor  de wandelingen redelijk saai waren. De route voor rolstoelers leek me alleen bij goed weer en veel spierballen te doen. Met een terrein-kinderwagen zal het nog wel gaan. De kortste route vond ik het leukste, alleen waren de paaltjes zo verstopt dat ik als ervaren wandelaar zelfs twee keer flink mis ben gelopen. Met extra aanwijzingen zou de camping deze route aan haar gasten kunnen aanraden.

Historische club

Van Pascal had ik ook een foldertje gekregen van een plaatselijk historische club, die 3 wandelingen rondom het dorp heeft uitgezet. Pascal wilde graag weten of deze routes ook leuk zijn voor de gasten. Eén van de routes komt bijna langs de camping, dus dat zou mooi zijn.

De routes brachten me naar onverwachte groene stukjes in en rondom het dorp, naar leuke weetjes, maar ook kilometers lang sjokken langs een asfaltweg. In samenspraak met de camping ga ik een ingekorte route maken, gebaseerd op de mooiste stukjes, meteen vanaf de camping.

Hierna stonden de fietsroutes op het programma. Ik had een deel van de routes op een digitaal kaartje gezet om te kijken welke vanaf de camping gefietst kunnen worden. Het bleek al snel dat geen van de routes direct langs de camping kwam én dat de routes allemaal veel langer waren dan  de afstand die wij voor gezinnen optimaal vinden, zo’n  15-25 kilometer.

Vruchteloos turen op mijn scherm

Na een paar uur vruchteloos op mijn scherm turen en knippen en plakken, besluit ik zelf 3 routes te maken. Dat is uiteindelijk makkelijker en geeft een beter resultaat dan om te proberen een niet-optimale route aan te passen.

Vooral de route langs ‘boerenadresjes’ vond ik, al zeg ik het zelf, erg leuk. Je fietst op smalle fietspaden langs akkers en door leuke dorpjes. En regelmatig stap je af om iets te doen, te eten of te drinken. Bijvoorbeeld een leuke speelboerderij, overheerlijk boerderij-ijs of wijn van Zeelandse bodem.

Pas na negenen en na ruim tachtig fietskilometers plof ik neer voor mijn safaritent. De volgende ochtend check ik mijn aangepaste en ingekorte wandelroute rondom het dorp. Ik maak ook aanwijzingen hoe je moet lopen. Op een leuk terrasje blaas ik even uit, terwijl de brei- en haakclub blijkbaar kan praten en breien tegelijk!

Tot slot, weer terug naar Middelburg waar ik op de trein stap. Ik stippel ik nog een leuke route uit naar deze mooie stad.

De trein brengt mij en mijn fiets in 2,5 uur naar mijn woonplaats, terwijl ik mijn aantekeningen uitwerk voordat ik ze niet meer kan lezen, en mijn achterstallige mail wegwerk. Dat waren vier hele leuke en productieve dagen in Zeeland. Een soort werkvakantie dus!

Maar nu het echte werk. Op dit moment werk ik mijn bevindingen uit in een rapportage, waarbij ik aangeef wat ze hun gasten wel (en niet) kunnen aanraden en waarom.

Later bespreek ik nog hoe ik dat aan de camping aanlever. Als een soort ‘aanraders’ of ‘bucketlist’ voor op hun website (met tekst en foto’s) of kant en klaar in een folder.

Makkelijk en toegankelijk maken

Ook gaan we kijken welke van de routes ik verder uit ga werken en hoe. Er zijn genoeg mogelijkheden voor gezinnen met kinderen rondom de camping, maar je moet het vaak nog wel een beetje toegankelijk en makkelijk maken.

Kortom, deze inventarisatie sterkte mij in mijn opvatting dat je omgeving een ware schatkist is, maar dat je die wel moet weten te benutten. Door het in ‘hapklare brokken’ aan je gasten aan te bieden.  Wil je voor je park of camping ook zo’n inventarisatie, kijk dan even hier.