Vorige week was ik op een evenement van het Hollandia Netwerk, een netwerk van bedrijven en overheden uit toerisme en recreatie in Zuid-Holland. We gingen nu zelf een middagje de toerist uithangen in het mooie gebied Gorinchem en IJsselmonde: o.a. bezoek Slot Loevestein, Fort Vuren, het Hamelhuis in Gorinchem en een stadswandeling in Gorinchem en Woudrichem.

Schoolreisje

Zo op het eerste gezicht gewoon een leuk uitje, bijna een schoolreisje. Maar het bleek juist heel leerzaam, om samen met andere mensen die werken in het toerisme en recreatie, eens zelf de toerist uit te hangen. En helemaal om met elkaar ervaringen en gedachten uit te wisselen.

Door dingen als een toerist te beleven en te ondergaan, sta je ook weer meer stil bij hoe je dingen beleeft. Waardoor word je echt geraakt en wat blijft meer aan de oppervlakte? Het verhaal van onze gids in Slot Loevestein is me het meest bijgebleven. Ze kwam ons ophalen bij de veerpont, gekleed in een soort middeleeuwse mantel. Ze had een grote sleutel bij zich, waar ze voor ons de poort van het kasteel ging openen. De sfeer zat er dus meteen al in.

Loevestijn

Hugo de Groot

De gids vertelde een verhaal alsof ze de vrouw van Hugo de Groot was.Vol vuur klaagde ze over het grote onrecht wat haar man was aangedaan, nu hij in dit koude kasteel gevangen was genomen. Ze uitte haar zorgen over de instabiliteit van het land (Hoekse en Kabeljauwse twisten, we verkeren op het randje van burgeroorlog). En ze vertrouwde ons toe hoe ze haar man heeft weten te verleiden om mee te werken aan zijn ontsnapping.

Natuurlijk kende iedereen het verhaal van Hugo de Groot en zijn ontsnapping in de boekenkist wel,  maar toch hing iedereen aan haar lippen. Ook omdat één van onze deelnemers aangewezen was als Hugo de Groot. Hij moest daadwerkelijk de boekenkist inkruipen om te kijken of het paste.

We zaten in een vrij donkere zaal, ergens midden in het kasteel. Spaarzaam daglicht kwam door de kleine ramen. Hier en daar brandde een kaars. We werden meegesleept door de emoties van het verhaal. Het was alsof we echt even in de 17ee eeuw waren.

Zo’n verhaal blijft je bij. Het maakte voor mij het bezoek aan Slot Loevestein tot een echte belevenis. En ik was niet de enige, want druk pratend haastten we ons naar de veerpont, waar we net op tijd aankwamen. Ruit Hora, ofwel de tijd vliegt, was al de lijfspreuk van Hugo de Groot. En het geldt nu nog steeds, zeker als je iets beleeft. Dan verlies je je besef van tijd (en ruimte).

Ik vind dat de vrijetijdssector de kracht van het verhaal nog veel meer kan toepassen. Zo kan je mensen een echte belevenis geven, een verhaal laten beleven alsof ze er zelf bij zijn, even wegdromen naar een heel andere wereld.

Hoe u dat concreet kunt doen, daar heb ik allerlei ideeën over. Voor dit blogbericht voert dat nu een beetje te ver, hierover leest u hier. En u kunt natuurlijk altijd contact met me opnemen om hierover vrijblijvend van gedachten te wisselen.

Wel wil ik u graag al verklappen dat ik binnenkort ga starten met een serie ‘Verborgen verhalen’ op mijn website of blogpagina, korte video’s waarin ik verrassende verhalen van een plek ga ontdekken. Die kunnen u inspireren om ook in uw regio en op locatie op zoek te gaan naar bijzondere verhalen. Ik houd u op de hoogte.

En trouwens, komend weekend zijn het weer de Open Monumentendagen. Allerlei historische monumenten zijn zaterdag en zondag te bezoeken en er zijn allerlei rondleidingen en activiteiten. Een mooie gelegenheid om in uw eigen regio de toerist uit te hangen!

Als u nog twijfelt of dat wel een goede tijdsbesteding is, lees dan eens de leuke column van Hans Domenicus in het laatste nummer van Recreatie en Toerisme.

Ik ben benieuwd wat uw laatste ervaring was, toen u zelf toerist was. U kunt deze typen in het veld onder dit bericht onder ‘geef een reactie’.  Zo kunnen we elkaar inspireren!