Op deze plek heb ik het al vaak gehad over de kracht van verhalen. Verhalen over wat er op jouw plek is gebeurd, of gebeurd zou kunnen zijn. Om op die manier je gasten extra beleving te bieden.

Maar een verhaal kan helpen een situatie te snappen. Zo hoorde ik laatste een mooi verhaal, waardoor ik alles helder zag en een besluit kon nemen dat ik eerder aldoor voor me uit bleef schuiven.

Dit verhaal in het kort:

Een zenmeester en zijn leerling trekken het land rond om hun heilige boodschap te verkondigen. Ze gaan te voet, door de bergen, van dorp naar dorp. Onderweg krijgen ze gastvrij onderdak en eten bij de mensen in de dorpen.

Op een dag logeren de meester en leerling bij een arme boer. De kinderen dragen versleten kleren, de boerderij zit vol gaten, en het enige dat het gezin heeft is een graatmagere, oude koe. Die koe geeft nog een beetje melk, waarvan ze kaas maken. En die kaas verkopen ze op de markt, zodat ze een schamel inkomen hebben.

De zenmeester en leerling worden voor het eten uitgenodigd, ze zien hoe de boer en de boerin en de kinderen bijna niets eten en bijna alles aan de bezoekers geven. Daarna mogen de bezoekers op hun plek slapen, terwijl ze zelf in de keuken op de koude grond gaan liggen.

De volgende ochtend, terwijl iedereen nog slaapt, vertrekken de meester en de leerling alweer om naar het volgende dorp te gaan.  Als ze net op pad zijn, zegt de meester tegen de leerling: ,,Ga terug naar de boerderij, pak de oude koe en gooi die in het ravijn.’’

Even denkt de leerling dat zijn meester gek is geworden. ,,Maar die koe is het enige dat ze nog hebben’’, werpt hij tegen. De zenmeester zegt niets. Hij herhaalt zijn woorden:  ,,Ga terug naar de boerderij, pak de oude koe en gooi die in het ravijn.’’

Afb.: Fotolia/matiasdelcarmine

Met pijn in zijn hart gaat de leerling terug naar de boerderij. De meester niet gehoorzamen is geen optie. En hij heeft eigenlijk ook altijd gelijk. Maar nu? Hij pakt de oude koe, die verrassend licht is, loopt ermee naar de rand van het ravijn en gooit haar erin.

Hij hoort een doffe smak maar durft niet naar beneden te  kijken. Verdrietig versnelt hij zijn pas om de oude meester weer in te halen. Zwijgend vervolgen ze hun weg.

Het volgend jaar komen ze weer in hetzelfde dorp. De leerling voelt zich nog steeds schuldig over wat hij vorig jaar heeft gedaan. Als ze de boerderij naderen, komen de kinderen juichend op het tweetal afgerend. Het valt de leerling op, dat er geen gaten meer in hun kleding zitten. Eén van de kinderen draagt zelfs een horloge.

Ook de boerderij blijkt opgeknapt, de muren zijn hersteld en hij ziet er mooi uit. De boer komt op de leerling afgelopen en vertelt:  ,,Het was heel gek, maar nadat jullie hier hadden gelogeerd was opeens mijn koe verdwenen. We waren eerst ten einde raad, want wat moesten we zonder het beest? Het was het enige dat we hadden, en zorgde voor ons schamele inkomen.

Maar al snel schoot de buurman te hulp: van hem konden we zaaizaad voor graan krijgen, en we begonnen met een akkertje op de plek waar eerst het grasveldje van de koe was. Het graan groeide goed. We hadden niet alleen genoeg voor ons zelf, ik kon de buurman zijn zaad teruggeven, ik had nog zaaizaad voor volgend jaar en ik kon zelfs wat verkopen. Daar kon ik weer een stukje land van bijkopen.‘’

Je snapt hem waarschijnlijk al. De moraal: soms houd je te veel vast aan een ‘oude koe’, omdat dat vertrouwd is, en omdat je bang ben dat je zonder die ‘oude koe’ niet kan leven. Als je af en toe moed hebt om een ‘oude koe’ het ravijn in te gooien, hoe pijnlijk ook, opent dat nieuwe mogelijkheden.

En met dit verhaal kwam ik tot het inzicht dat ik de huidige opzet van mijn bedrijf beëindig.

Ik was al een paar maanden aan het solliciteren naar een baan in natuureducatie of natuurbeleid, maar was tegelijkertijd verbeten bezig om mijn bedrijf Buitenpaden alsnog tot een succes te maken.

Wat weinig opleverde, maar wel veel energie en tijd kostte.

Het lucht mij daarom op om deze ‘oude koe’ niet meer te hebben, al was het een pijnlijke beslissing.

Dit betekent dat ik campings en parken niet meer actief ga benaderen. Als je zelf een vraag hebt, mail of bel me gerust, maar ik doe dat niet meer uit eigen initiatief. En ik maak natuurlijk de lopende klussen gewoon af.

Mijn missie staat nog steeds: mensen buiten meer laten zien en meer laten beleven. Ik ben aan het nadenken over een andere aanpak, platform, bedrijf en samenwerking met anderen, om dit verder uit te werken.

Ben of ken je iemand met dezelfde missie? Ik zou graag een keer afspreken of we iets voor elkaar kunnen betekenen!  Neem contact  met me op, bijvoorbeeld via LinkedIn.

En ondertussen hoop ik snel een baan te hebben waar ik én mijn groene passie kan uitleven, én van kan leven.

Bedankt voor jullie belangstelling en heel veel succes met jullie ondernemingen!

 

 

Foto koe: Foto: fotolia/Sulabaja